Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 2011
Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2011
Σπυριδουλα - Το ανταμωμα
Στίχοι: Παύλος Βακατάσης
Μουσική: Παύλος Βακατάσης
Πρώτη εκτέλεση: Σπυριδούλα
Lyrics:
Μουσική: Παύλος Βακατάσης
Πρώτη εκτέλεση: Σπυριδούλα
Lyrics:
Το πλοίο αφήνει το λιμάνι
οκτώ και πέντε το πρωΐ
είχε προηγηθεί κραιπάλη
για τα γενέθλια ενός μπεκρή.
Επική απόβαση
διαλογή μ' ενόραση
μ' αρχιψαρά αντίπαλο
ήσουν το δέκα της παρέας
με φόντο την Αντίπαρο.
Στον καφενέ του Διονυσάκη
κόντρες με ούζο και χαρτιά
και στο Δελφίνι το βραδάκι
διάτρητο τραύμα στην καρδιά.
Έντρομο εγχείρημα
πρώτη Απρίλη φίλημα
άντε να μού 'βγει σε καλό
πρωταπριλιάτικη αλήθεια
εμείς δεν έχουμε θεό.
Είπα να βγάλω διαβατήριο
να φύγω στο εξωτερικό
να διάγω βίο αλητήριο
με τη δικιά μου να χαθώ.
Περάστε απ' την ασφάλεια
για να σας δώσουν άδεια
κι εκεί αρχίσαν τις μπηχτές
με απειλήσαν οι λεχρίτες
με δέκα αγωνιστικές.
Με ωτοστόπ στο Λουξεμβούργο
χωρίς τηλέφωνα γνωστών
χωρίς σενάριο πανούργο
το θέρος των Ιουλιανών.
Με υπαίθρια καλοπέραση
μας βρήκε η απελευθέρωση
στο Άμστερνταμ με τα φρικιά
άντε να δώ ποιός θα ξεπλύνει
του Στέητ Ντηπαρτμεντ τη σβουνιά.
οκτώ και πέντε το πρωΐ
είχε προηγηθεί κραιπάλη
για τα γενέθλια ενός μπεκρή.
Επική απόβαση
διαλογή μ' ενόραση
μ' αρχιψαρά αντίπαλο
ήσουν το δέκα της παρέας
με φόντο την Αντίπαρο.
Στον καφενέ του Διονυσάκη
κόντρες με ούζο και χαρτιά
και στο Δελφίνι το βραδάκι
διάτρητο τραύμα στην καρδιά.
Έντρομο εγχείρημα
πρώτη Απρίλη φίλημα
άντε να μού 'βγει σε καλό
πρωταπριλιάτικη αλήθεια
εμείς δεν έχουμε θεό.
Είπα να βγάλω διαβατήριο
να φύγω στο εξωτερικό
να διάγω βίο αλητήριο
με τη δικιά μου να χαθώ.
Περάστε απ' την ασφάλεια
για να σας δώσουν άδεια
κι εκεί αρχίσαν τις μπηχτές
με απειλήσαν οι λεχρίτες
με δέκα αγωνιστικές.
Με ωτοστόπ στο Λουξεμβούργο
χωρίς τηλέφωνα γνωστών
χωρίς σενάριο πανούργο
το θέρος των Ιουλιανών.
Με υπαίθρια καλοπέραση
μας βρήκε η απελευθέρωση
στο Άμστερνταμ με τα φρικιά
άντε να δώ ποιός θα ξεπλύνει
του Στέητ Ντηπαρτμεντ τη σβουνιά.
Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2011
Αναστασίου Νικολέττα - O σπόρος που ήθελε να γίνει δάσος
( Διασκευή τσιγγάνικης μελωδίας από την Ουγγαρία)
Διασκευή μουσικής-Στίχοι- Ερμηνεία: Νικολέττα Αναστασίου
O σπόρος που ήθελε να γίνει δάσος
Ένας σπόρος κωνοφόρος, δούλευε σαν αχθοφόρος,
μα ήθελε να γίνει δάσος κ’ όλοι έλεγαν τι θράσος
Και μια μέρα στο λιμάνι, φτάνουν δύο μουσουλμάνοι,
ταξιδιώτες κουρασμένοι κ’ ήταν ταλαιπωρημένοι.
Κ έτρεξε να τους βοηθήσει μα δεν ήθελε μπαξίσι
και αυτό το εκτιμάνε και τον κάλεσαν να πάνε:
σ’ έναν τόπο μακρινό, για να βρουν ένα σοφό.
Κ’ έτσι τότε και ο σπόρος, πάει μαζί τους οδοιπόρος.
Κ’ όταν έφτασαν στο γνώστη, στο μεγάλο παντογνώστη,
τότε ο σπόρος τον κοιτάει μες τα μάτια και ρωτάει.
Έχω μέσα μου κρυμμένο, ένα δάσος φυλαγμένο,
πες μου εσύ σοφέ το πώς, θα το φέρω εδώ στο φως;
Κάνε τώρα μιαν αρχή, δώσε ρίζες μες τη γη
και μετά τον ουρανό, φτάσε με γερό κορμό.
Φτιάξε δέντρο με το δέντρο και να στάζεις μες το κέντρο,
στάλα στάλα, από τη μία, τη δική σου την ουσία.
Είχε μέσα του κρυμμένο, ένα δάσος φυλαγμένο
κ’ έγινε μετά από χρόνια, χίλια δέντρα μες τα χιόνια.
Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2011
Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 2011
Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2011
Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 2011
Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 2011
Elvis Presley - Suspicious Mind
lyrics:
We're caught in a trap
I can't walk out
Because I love you too much baby
Why can't you see
What you're doing to me
When you don't believe a word I say?
We can't go on together
With suspicious minds (suspicious minds)
And we can't build our dreams
On suspicious minds
So, if an old friend I know
Stops by to say hello
Would I still see suspicion in your eyes?
Here we go again
Asking where I've been
You can't see these tears are real
I'm crying (Yes I'm crying)
We can't go on together
With suspicious minds (suspicious minds)
And be can't build our dreams
On suspicious minds
Oh let our love survive
Or dry the tears from your eyes
Let's don't let a good thing die
When honey, you know
I've never lied to you
Mmm yeah, yeah
We're caught in a trap
I can't walk out
Because I love you too much baby
Why can't you see
What you're doing to me
When you don't believe a word I say?
Don't you know I'm caught in a trap
I can't walk out
Because I love you too much baby
I can't walk out
Because I love you too much baby
Why can't you see
What you're doing to me
When you don't believe a word I say?
We can't go on together
With suspicious minds (suspicious minds)
And we can't build our dreams
On suspicious minds
So, if an old friend I know
Stops by to say hello
Would I still see suspicion in your eyes?
Here we go again
Asking where I've been
You can't see these tears are real
I'm crying (Yes I'm crying)
We can't go on together
With suspicious minds (suspicious minds)
And be can't build our dreams
On suspicious minds
Oh let our love survive
Or dry the tears from your eyes
Let's don't let a good thing die
When honey, you know
I've never lied to you
Mmm yeah, yeah
We're caught in a trap
I can't walk out
Because I love you too much baby
Why can't you see
What you're doing to me
When you don't believe a word I say?
Don't you know I'm caught in a trap
I can't walk out
Because I love you too much baby
Manos Hadjidakis & New York Rock & Roll Ensemble -Dance of the dogs
Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2011
Father and Daughter - Nikos Deja Vu
Μια γλυκόπικρη ιστορία για την αναλλοίωτη σχέση κόρης -πατέρα που κέρδισε το Όσκαρ το 2000 για τη καλύτερη μικρού μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων.
The story can be seen as a metaphor. The father leaving on a boat signifies his death and the images of the daughter watching for him to come back is signifying her always thinking about him throughout her life. Towards the end when the now elderly daughter begins to travel through the overgrown, dried up riverbed is supposed to explain that she has died and is now travelling in the afterlife to see her father once again....
A father says goodbye to his young daughter and leaves. As the wide Dutch landscapes live through their seasons so the girl lives through hers. She becomes a young woman, has a family and in time she becomes old, yet within her there is always a deep longing for her father.
The story can be seen as a metaphor. The father leaving on a boat signifies his death and the images of the daughter watching for him to come back is signifying her always thinking about him throughout her life. Towards the end when the now elderly daughter begins to travel through the overgrown, dried up riverbed is supposed to explain that she has died and is now travelling in the afterlife to see her father once again....
Nikos Deja Vu - Father and Daughter - Short Film Oscar Winner
Directed by Michaël Dudok De Wit
Produced by Claire Jennings, Willem Thijssen
Written by Michaël Dudok De Wit
Music by Normand Roger, Denis L. Chartrand
Produced by Claire Jennings, Willem Thijssen
Written by Michaël Dudok De Wit
Music by Normand Roger, Denis L. Chartrand
Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2011
The New York Rock & Roll Ensemble - Noble Dame Μάνος Χατζιδάκις
Το Reflections είναι μουσικό άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 1969 σε σύνθεση του Μάνου Χατζιδάκι.Το λεύκωμα συντέθηκε για το συγκρότημα New York Rock & Roll Ensemble, στη Νέα Υόρκη όπου ο Μάνος Χατζιδάκις ζούσε από το 1966 και οι στίχοι ήταν στα Αγγλικά, γραμμένοι από το συγκρότημα.Το 1993 επανακυκλοφόρησε με νέους στίχους του Νίκου Γκάτσου στα Ελληνικά, σε ερμηνεία της Αλίκης Καγιαλόγλου, υπό τον τίτλο Αντικατοπτρισμοί.Ο Μάνος Χατζιδάκις είχε πει για τον δίσκο:Τα "Reflections" με την φόρτιση των Ελληνικών στίχων του Γκάτσου έγιναν σαν τα πολλά πρόσωπα μιας γυναίκας. Μιας γυναίκας που θα μπορούσε να είναι κι ένας νέος άντρας μέσα στην επαναστατημένη ατμόσφαιρα αμφισβήτησης που χαρακτήριζε τη Νέα Υόρκη του '68. Έγιναν οι αντικατοπτρισμοί της πόλης και των νέων ανθρώπων της και απαιτούσαν πολυεδρική ερμηνεία γυναίκας με διαφορετικές φωνές, με αντιδράσεις, με όψεις σπασμένες μέσα σε κρύσταλλα. Η Αλίκη Καγιαλόγλου φανερώνεται άξια ερμηνεύτρια, παίζοντας και μεταπηδώντας από το ύφος της Γκρέτα Γκάρμπο στην πληθωρικότητα της Μανιάνι ή την τραγική έξαρση της Κατίνας Παξινού. Με την ερμηνεία της το έργο αποκαλύπτεται. Κι έτσι με την απόσταση του χρόνου και με την ωριμότητα της ερμηνείας φανερώθηκαν ξανά οι "Αντικατοπτρισμοί" στην Αθήνα του '93.
15 50 - Τις Νύχτες Ντύνομαι Παιδί
Στίxοι-Μουσική: Αλέξανδρος Μίχος
lyrics:
Πέντε η ώρα το πρωί κι έχω μεγάλο κρίμα
νιώθω πως πάντα στη ζωή μου υπήρξα μόνο θύμα
κι έτσι αρπάζω ένα στυλό κι ανάβω ένα τσιγάρο
κανονικά ακούω ροκ μ' απόψε θα ραπάρω
Τη μέρα κρύβομαι καλά μα είναι βαρύς ο πόνος
έχω πολλούς να μ' αγαπούν μα πάλι νιώθω μόνος
κι έτσι ζητάω διαρκώς μια ταπεινή συγνώμη
που δε με σέρνουν οι καιροί κι έχω δικιά μου γνώμη
Τις νύχτες πριν να κοιμηθώ ανάβω όλα τα φώτα
και προσπαθώ να φοβηθώ όπως φοβόμουν πρώτα
τις νύχτες ντύνομαι παιδί που ψάχνει στο σκοτάδι
μήπως μπορέσει να κρυφτεί στης μάνας του το χάδι
Πρέπει στο internet να μπεις αν θέλεις να φλερτάρεις
και την απάντηση που θες με mail θα την πάρεις
έχουν αλλάξει οι καιροί πεθάναν τα καμάκια
τρώει ο άντρας τη φακή κι η γκόμενα σουβλάκια
Γεια σου μητέρα και μπαμπά που έκανες το παιδί σου
ό, τι θα ήθελες εσύ να ήσουν στη ζωή σου
του έχτισες μία ζωή στους πρόποδες της θλίψης
πέταξε κάτω το σπαθί κι άρχισε καταχρήσεις.
Τις νύχτες φαίνονται αυτοί που λένε την αλήθεια
και το φεγγάρι θα φανεί ό, τι έχεις μες στα στήθια
τις νύχτες ντύνομαι παιδί διαλέγω ένα αστέρι
ίσως μπορέσει να μου πει όσα κανείς δεν ξέρει
Ο Έλληνας φιλοσοφεί με το φραπέ στο χέρι
μιλά σαν να 'τανε σοφός μα τίποτα δε ξέρει
λένε πως μόνο οι αριστεροί μπορούν να γράψουν ποίημα
μα αν είν' η τέχνη αριστερή γιατί έχει τόσο χρήμα;
Θα σ' αγκαλιάσει το γυαλί αν θέλεις να φωνάξεις
σε μια πορεία μπες και συ για βόλτα να ξεσκάσεις
ούτως ή άλλως θα σε πουν μονάχα ό, τι δηλώσεις
ίσως σε κάνουν και θεό το σώμα σου αν δώσεις
Τις νύχτες ντύνεσαι Θεός και σταματάς το χρόνο
γίνεται ο κόσμος πιο απλός χωρίς χαρά και πόνο
τις νύχτες μοιάζει το κερί με ήλιο π' ανατέλλει
και το δωμάτιο μια γη που μόνο εσένα θέλει
Δεν είμαι αυτός που θα σου πει ποιο είναι το μονοπάτι
μια συμβουλή είν' ο πόνος μου κι άμα τι θέλεις πάρ' τη
δεν είμαι αυτός που έχει βρει όλες τις απαντήσεις
δε σώζω ανθρώπινες ψυχές ούτε και συνειδήσεις
Εφτά η ώρα το πρωί τελειώνει το μελάνι
δε μετανιώνω ούτε στιγμή για ό, τι έχω κάνει
κι έτσι αφήνω το στυλό και το τσιγάρο σβήνω
να μου λερώσουν τ' όνειρο κανένα δεν αφήνω
Τις νύχτες ντύνεσαι Θεός
...κανένα δεν αφήνω
Γίνεται ο κόσμος πιο απλός
...κανένα δεν αφήνω
Τις νύχτες μοιάζει το κερί
...κανένα δεν αφήνω
Και το δωμάτιο μια γη
...κανένα δεν αφήνω
νιώθω πως πάντα στη ζωή μου υπήρξα μόνο θύμα
κι έτσι αρπάζω ένα στυλό κι ανάβω ένα τσιγάρο
κανονικά ακούω ροκ μ' απόψε θα ραπάρω
Τη μέρα κρύβομαι καλά μα είναι βαρύς ο πόνος
έχω πολλούς να μ' αγαπούν μα πάλι νιώθω μόνος
κι έτσι ζητάω διαρκώς μια ταπεινή συγνώμη
που δε με σέρνουν οι καιροί κι έχω δικιά μου γνώμη
Τις νύχτες πριν να κοιμηθώ ανάβω όλα τα φώτα
και προσπαθώ να φοβηθώ όπως φοβόμουν πρώτα
τις νύχτες ντύνομαι παιδί που ψάχνει στο σκοτάδι
μήπως μπορέσει να κρυφτεί στης μάνας του το χάδι
Πρέπει στο internet να μπεις αν θέλεις να φλερτάρεις
και την απάντηση που θες με mail θα την πάρεις
έχουν αλλάξει οι καιροί πεθάναν τα καμάκια
τρώει ο άντρας τη φακή κι η γκόμενα σουβλάκια
Γεια σου μητέρα και μπαμπά που έκανες το παιδί σου
ό, τι θα ήθελες εσύ να ήσουν στη ζωή σου
του έχτισες μία ζωή στους πρόποδες της θλίψης
πέταξε κάτω το σπαθί κι άρχισε καταχρήσεις.
Τις νύχτες φαίνονται αυτοί που λένε την αλήθεια
και το φεγγάρι θα φανεί ό, τι έχεις μες στα στήθια
τις νύχτες ντύνομαι παιδί διαλέγω ένα αστέρι
ίσως μπορέσει να μου πει όσα κανείς δεν ξέρει
Ο Έλληνας φιλοσοφεί με το φραπέ στο χέρι
μιλά σαν να 'τανε σοφός μα τίποτα δε ξέρει
λένε πως μόνο οι αριστεροί μπορούν να γράψουν ποίημα
μα αν είν' η τέχνη αριστερή γιατί έχει τόσο χρήμα;
Θα σ' αγκαλιάσει το γυαλί αν θέλεις να φωνάξεις
σε μια πορεία μπες και συ για βόλτα να ξεσκάσεις
ούτως ή άλλως θα σε πουν μονάχα ό, τι δηλώσεις
ίσως σε κάνουν και θεό το σώμα σου αν δώσεις
Τις νύχτες ντύνεσαι Θεός και σταματάς το χρόνο
γίνεται ο κόσμος πιο απλός χωρίς χαρά και πόνο
τις νύχτες μοιάζει το κερί με ήλιο π' ανατέλλει
και το δωμάτιο μια γη που μόνο εσένα θέλει
Δεν είμαι αυτός που θα σου πει ποιο είναι το μονοπάτι
μια συμβουλή είν' ο πόνος μου κι άμα τι θέλεις πάρ' τη
δεν είμαι αυτός που έχει βρει όλες τις απαντήσεις
δε σώζω ανθρώπινες ψυχές ούτε και συνειδήσεις
Εφτά η ώρα το πρωί τελειώνει το μελάνι
δε μετανιώνω ούτε στιγμή για ό, τι έχω κάνει
κι έτσι αφήνω το στυλό και το τσιγάρο σβήνω
να μου λερώσουν τ' όνειρο κανένα δεν αφήνω
Τις νύχτες ντύνεσαι Θεός
...κανένα δεν αφήνω
Γίνεται ο κόσμος πιο απλός
...κανένα δεν αφήνω
Τις νύχτες μοιάζει το κερί
...κανένα δεν αφήνω
Και το δωμάτιο μια γη
...κανένα δεν αφήνω
Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2011
Διάφανα Κρίνα - Μπλε Χειμώνας
lyrics:
Μονάχα έχουν περάσει χίλια χρόνια,
κι εγώ συνήθως πέθαινα από αγάπη,
μέχρι που ήρθε αυτός ο μπλε χειμώνας
ν' ανάψει αυτά που έσβησε ο αιώνας.
Μετρήθηκα στις ώρες του τυφώνα,
στις ώρες που η καρδιά ξερνούσε στάχτη,
ακίνητος στη δίνη του κυκλώνα,
ν' ακούω μονάχα να μου λένε "πόνα"!
Το σώμα μου δε δόθηκε στις πέτρες,
δε στέρεψε το τελευταίο μου δάκρυ,
του έρωτα εποχές, μάγισσες, ψεύτρες,
των πιο όμορφων νυχτών, ώρες αλήτρες!
Δε θα συγκρίνω φως με το σκοτάδι,
ούτε λευκό αμνό με λύκο μαύρο.
Δε θα με θρέψει άλλο μάνας χάδι,
ας κλείσει της ψυχής μου το πηγάδι!
Μονάχα έχουν περάσει χίλια χρόνια...
κι εγώ συνήθως πέθαινα από αγάπη,
μέχρι που ήρθε αυτός ο μπλε χειμώνας
ν' ανάψει αυτά που έσβησε ο αιώνας.
Μετρήθηκα στις ώρες του τυφώνα,
στις ώρες που η καρδιά ξερνούσε στάχτη,
ακίνητος στη δίνη του κυκλώνα,
ν' ακούω μονάχα να μου λένε "πόνα"!
Το σώμα μου δε δόθηκε στις πέτρες,
δε στέρεψε το τελευταίο μου δάκρυ,
του έρωτα εποχές, μάγισσες, ψεύτρες,
των πιο όμορφων νυχτών, ώρες αλήτρες!
Δε θα συγκρίνω φως με το σκοτάδι,
ούτε λευκό αμνό με λύκο μαύρο.
Δε θα με θρέψει άλλο μάνας χάδι,
ας κλείσει της ψυχής μου το πηγάδι!
Μονάχα έχουν περάσει χίλια χρόνια...
Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011
Διάφανα κρίνα - Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
Γλύφω το οξύ απ' τις ρωγμες των χειλιών σου και προσπαθώ να σου απαλύνω τον πόνο
τα χρόνια που περάσανε μ' αφήσανε μόνο να ψάχνω την πνοή μου στο νεκρό εαυτό σου.
Ζητάω βοήθεια από ανήμπορα χέρια που ριγούν στην αγάπη και στον τρόμο
πήρες λάθος τον δικό μου δρόμο και ψάχνεις το φώς μου σε σβησμένα αστέρια.
Η απουσία σου μ' εξουθενώνει και δεν μπορώ να συνηθίσω
νοιώθω να προχωράω μπροστά μα πάντα φθάνω πίσω κι αυτή η αλήθεια με σκοτώνει.
Σβήνω τα ίχνη απ' τα ψέμματά μας παραπατάω στη σιωπή
έγινε η απώλεια συνήθειά μας κι ο έρωτας μια άρρωστη κραυγή.
τα χρόνια που περάσανε μ' αφήσανε μόνο να ψάχνω την πνοή μου στο νεκρό εαυτό σου.
Ζητάω βοήθεια από ανήμπορα χέρια που ριγούν στην αγάπη και στον τρόμο
πήρες λάθος τον δικό μου δρόμο και ψάχνεις το φώς μου σε σβησμένα αστέρια.
Η απουσία σου μ' εξουθενώνει και δεν μπορώ να συνηθίσω
νοιώθω να προχωράω μπροστά μα πάντα φθάνω πίσω κι αυτή η αλήθεια με σκοτώνει.
Σβήνω τα ίχνη απ' τα ψέμματά μας παραπατάω στη σιωπή
έγινε η απώλεια συνήθειά μας κι ο έρωτας μια άρρωστη κραυγή.
Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2011
Νικόλας Άσιμος & Σωτηρία - Λεονάρδου Εγώ με τις Ιδέες μου
lyrics:
Εγώ με τις ιδέες μου
κι εσείς με τα λεφτά σας,
νομίζω πως τα θέλετε μονά ζυγά δικά σας,
δε θέλω την κουβέντα σας
ούτε τη γνωριμιά σας.
Θα χτυπήσω εκεί που σας πονάει,
κανένα δε θα αφήσω εμένα να κερνάει.
θα με χρίσω ιππότη και τζεντάι
και άμα ξεμεθύσω
σας λέω και γκουντμπάι.
Και οι θεοί σαν πείθονται
εάν υπάρχει ανάγκα,
για πόλεμο δεν έκανα
ποτέ εγώ το μάγκα
και ούτε νεροπίστολο
δεν έχω στην παράγκα.
Θα τραβήξω το δρόμο μου όσο πάει
κανένα δε θα αφήσω
εμένα να κερνάει,
Θα απολύσω κι όποιον με περιγελάει,
χιλιάδες δυο αλήθειες
ο πόνος μου γεννάει.
Εγώ στα δίνω έτοιμα
κι εσύ τα θες δικά σου
λιγούρα που σε έδερνε
παρ' όλα τα λεφτά σου
και ούτε στο νυχάκι μου
δε φτάνει η αφεντιά σου.
Δε σε παίρνει εμένα να κοιτάξεις
χωρίς καμιά ουσία εσύ
θα τα τινάξεις.
Είσαι θύμα του νόμου και της τάξης
δεν ξέρεις καν το λόγο
για να με υποτάξεις
κι εσείς με τα λεφτά σας,
νομίζω πως τα θέλετε μονά ζυγά δικά σας,
δε θέλω την κουβέντα σας
ούτε τη γνωριμιά σας.
Θα χτυπήσω εκεί που σας πονάει,
κανένα δε θα αφήσω εμένα να κερνάει.
θα με χρίσω ιππότη και τζεντάι
και άμα ξεμεθύσω
σας λέω και γκουντμπάι.
Και οι θεοί σαν πείθονται
εάν υπάρχει ανάγκα,
για πόλεμο δεν έκανα
ποτέ εγώ το μάγκα
και ούτε νεροπίστολο
δεν έχω στην παράγκα.
Θα τραβήξω το δρόμο μου όσο πάει
κανένα δε θα αφήσω
εμένα να κερνάει,
Θα απολύσω κι όποιον με περιγελάει,
χιλιάδες δυο αλήθειες
ο πόνος μου γεννάει.
Εγώ στα δίνω έτοιμα
κι εσύ τα θες δικά σου
λιγούρα που σε έδερνε
παρ' όλα τα λεφτά σου
και ούτε στο νυχάκι μου
δε φτάνει η αφεντιά σου.
Δε σε παίρνει εμένα να κοιτάξεις
χωρίς καμιά ουσία εσύ
θα τα τινάξεις.
Είσαι θύμα του νόμου και της τάξης
δεν ξέρεις καν το λόγο
για να με υποτάξεις
Σωτηρία Λεονάρδου - Μια ζωή στο ρίσκο - Ο παράδεισος είναι τόπος για δεύτερους ρόλους
Όλα αυτά που λες τα ξέρω
όλα τα 'χω ξαναδεί
Ρίχνω στάχτη μες τα μάτια
και αράζω παρακεί
Όλα αυτά που με πληγώσαν
με κρατήσαν στη ζωή
όλοι αυτοί που με προδώσαν
μου χαράζαν νέα αρχή
Μια ζωή στο ρίσκο
να ποντάρω στη στιγμή
μια ζωή στη συνοικία, σ' ένα τοίχο
να ζωγραφίζω ένα γιατί
Όλα αυτά που λες τα ξέρω
όλα τα 'χω ξαναδεί
ρίχνω στάχτη μες τα μάτια
και αράζω παρακεί
Μια ζωή στο ρίσκο
να ποντάρω στη στιγμή
μια ζωή στη συνοικία, σ' ένα τοίχο
να ζωγραφίζω ένα γιατί
με κρατήσαν στη ζωή
όλοι αυτοί που με προδώσαν
μου χαράζαν νέα αρχή
Μια ζωή στο ρίσκο
να ποντάρω στη στιγμή
μια ζωή στη συνοικία, σ' ένα τοίχο
να ζωγραφίζω ένα γιατί
Όλα αυτά που λες τα ξέρω
όλα τα 'χω ξαναδεί
ρίχνω στάχτη μες τα μάτια
και αράζω παρακεί
Μια ζωή στο ρίσκο
να ποντάρω στη στιγμή
μια ζωή στη συνοικία, σ' ένα τοίχο
να ζωγραφίζω ένα γιατί
Τα πάγια - Σωκράτης Μάλαμας
lyrics:
Τα βράδια είν’ ατέλειωτοι αιώνες μαζεμένοι
μέσα στον ύπνο το βαθύ όλοι οι ταξιδεμένοι
άλλοι γυρνάνε με το νου και άλλοι στα εμπόδια,
άλλοι ψηλά αρμενίζουνε κι έχουν φτερά στα πόδια
Κι εγώ που θέλησα πολλά, έμεινα με τα λίγα
μα γρήγορα συνήθισα τα νιάτα μου τ’ ατίθασα,
έπλασα κόσμο μυστικό και μπήκα σε λημέρι
ξέχασα τις αγάπες μου που μου ’στησαν καρτέρι
Να ’σαι μονάχος σου θα πει να είσαι αντρειωμένος
να μη σε πιάνει πανικός, ούτε κι ο ίδιος ο Θεός
αλλιώς στα πάγια κολλάς, σέρνεσαι, βρίζεις και πονάς
αγάπες σε κυκλώνουνε και στο μαντρί σε χώνουνε
Κι εγώ που θέλησα πολλά, έμεινα με τα λίγα
μα γρήγορα συνήθισα τα νιάτα μου τ’ ατίθασα,
έπλασα κόσμο μυστικό και μπήκα σε λημέρι
ξέχασα τις αγάπες μου που μου ’στησαν καρτέρι
μέσα στον ύπνο το βαθύ όλοι οι ταξιδεμένοι
άλλοι γυρνάνε με το νου και άλλοι στα εμπόδια,
άλλοι ψηλά αρμενίζουνε κι έχουν φτερά στα πόδια
Κι εγώ που θέλησα πολλά, έμεινα με τα λίγα
μα γρήγορα συνήθισα τα νιάτα μου τ’ ατίθασα,
έπλασα κόσμο μυστικό και μπήκα σε λημέρι
ξέχασα τις αγάπες μου που μου ’στησαν καρτέρι
Να ’σαι μονάχος σου θα πει να είσαι αντρειωμένος
να μη σε πιάνει πανικός, ούτε κι ο ίδιος ο Θεός
αλλιώς στα πάγια κολλάς, σέρνεσαι, βρίζεις και πονάς
αγάπες σε κυκλώνουνε και στο μαντρί σε χώνουνε
Κι εγώ που θέλησα πολλά, έμεινα με τα λίγα
μα γρήγορα συνήθισα τα νιάτα μου τ’ ατίθασα,
έπλασα κόσμο μυστικό και μπήκα σε λημέρι
ξέχασα τις αγάπες μου που μου ’στησαν καρτέρι
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)