Ο Signmark είναι ο πρώτος κωφός παγκόσμια με δισκογραφικό συμβόλαιο, έγινε διεθνώς γνωστός όταν το 2009 κέρδισε το βραβείο «Outstanding Young Person of the World», αφού έλαβε μέρος στην Eurovision εκπροσωπώντας τη χώρα του (Σουηδία).
Στίχοι - Μουσική - Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Σαββόπουλος
Καλοκαίρι
η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει
καλοκαίρι
καρεκλάκια, πετονιές μέσ' το πανέρι
μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει
καλοκαίρι
πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ' αγέρι
καλοκαίρι
με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει
την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι
την κοψιά μιας προτομής μέσ' το παρτέρι
καλοκαίρι
μ' ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη
Καλοκαίρι
με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
καλοκαίρι
καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει
στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι
καλοκαίρι
με τον κούκο μέσ' τα πεύκα και στ' αμπέλι
καλοκαίρι
στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο ‘να χέρι
με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι
λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι
Καλοκαίρι
του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρη
καλοκαίρι
με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη
τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι
καλοκαίρι
όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι
καλοκαίρι
με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι
φαλακροί μέσ' τις σακούλες μας σαν γέροι
εκεινού με τ' άσπρο κράνος που μας ξέρει
καλοκαίρι
μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι
Καλοκαίρι
στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη
αλλά εν τέλει
με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι
την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει
καλοκαίρι
στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει
καλοκαίρι
τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει
μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι
στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι
καλοκαίρι
μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει
Ο Κωστής Μαραβέγιας (Maraveyas Ilegal) προσκαλεί τον Leon, αλλά και το κοινό σε μια μεγάλη καλοκαιρινή γιορτή στην καρδιά της Αθήνας, στην Τεχνόπολις του Δήμου Αθηναίων ...
την Πέμπτη 16 Ιουνίου. Μια συναυλία με πανηγυρικό χαρακτήρα, οπλισμένη με μουσική και ελπίδα και με μια διάχυτη διάθεση αντίστασης στον αρνητισμό, την αγωνία και την αβεβαιότητα της καθημερινότητας.
Πολλοί special guests θα βοηθήσουν να διαδοθεί το αισιόδοξο μήνυμα των Maraveyas Ilegal, με το Leon και την πολυμελή μπάντα του να δίνουν το εναρκτήριο λάκτισμα από νωρίς το απόγευμα. Η μαραθώνια συναυλία θα κορυφωθεί με την εμφάνιση των Maraveyas Ilegal που, μετά τις 30 sold out παραστάσεις του φετινού χειμώνα, θα γεμίσουν ιδανικά το χώρο της «Τεχνόπολις» με τη γνώριμη πλέον ενέργειά τους και τον ξεσηκωτικό τους χαρακτήρα.
Ποτέ του δεν κατάφερε να βγει σε μια λιακάδα
και ζει με, ό,τι, περίσσεψε από ένα σκάρτο ποίημα
τα πρωινά σηκώνεται με μια βαριά ζαλάδα
και λέει πως τον ξύπνησε ένα μεγάλο κύμα
Κρεμάει τις αφίσες του στα παράθυρά του
κρύβει το φως μα κρύβει κι όλα τ'άλλα
γιατί το μόνο που λαχτάρησε ως λάφυρά του
είναι μια θάλασσα να φτάνει ως τη σκάλα
Βάζει σημάδια με στυλό πάνω στον τοίχο του
μετράει το ύψος του που πόντο πόντο χάνει
μα κάθε βράδυ όταν βγαίνει απ'τον ύπνο του
στέκεται όρθιος και τρυπάει το ταβάνι
Είναι που ονειρεύεται πως φεύγει για ταξίδια
πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες
ξέρει αν μπορούσε θα κανε μία απ'τα ίδια
αλλά τι νόημα έχει το όνειρο χωρίς μικρές νοθείες
Δε θα 'θελα εδώ Θεός να επέμβει
και ας ξέρω, φως μου, πως τυφλά τον υπακούς
Σκυφτός εγώ, γονατιστός, θα του ζητούσα
να μην επέμβει στους θολούς σου δισταγμούς
Μη σε φέρει, μη σε στείλει
μη σ' αγγίξει τόσο δα
και επιτέλους αν σε στείλει
να σε στείλει εδώ ξανά
Αν και για μένα αγγελούδια δεν υπάρχουν
μόλις σε ιδώ κοντεύουν να επαληθευτούν
Αχ θα τα εσύναζα και θα τα εκλιπαρούσα
με τις φλογίτσες τους στο πλάι σου να σταθούν
Να σου φέγγουν να βαδίζεις
εν χάριτι ομορφιάς
σαν Χριστός πάνω απ' τη λίμνη
και σε μένα να γυρνάς
Βαμμένος είμαι στην αγάπη
έτσι ήσουν πάντοτε κι εσύ
Πιστεύω σ' ένα μονοπάτι
που θα 'μαστε μαζί
Κι έτσι ας καίνε οι λαμπάδες
στα μονοπάτια στα βουνά
κι εκείνη πάντα θα επιστρέφει
κάθε στιγμή παντοτινά
Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Van Morrison
Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Σαββόπουλος -Αργύρης Μπακιρτζής-Αλκίνοος Ιωαννίδης
Πάλι εγώ εγώ, δε ξεκόβω εγώ
πάντα εδώ ανήκω άκρη άκρη σχεδόν
όλα ίδια κι όμοια, αλλαγή καμιά
μόνο η άκρη της ποίησης, το παιχνίδι της ίασης.
Στις αρχαίες οδούς, στις παλιές ατραπούς
βιαστικοί κι αδαείς δε προχωράει ουδείς.
Τη γωνιά ξαναβρίσκω, ήμουν πάντα εδώ
για να αποδεχθώ της γιατρειάς το ρίσκο.
Ψέλνει όλη η τάξη, ήμουν πάντα εντάξει.
Μια κραυγή η φωνή μου να με βλέπεις ψυχή μου.
Γιατί όλο αυτό, μα όλο, θέλει αυτό το σόλο
στου Τζέλι Ρολ το σεργιάνι, να βαδίσει να γιάνει.
Στα χρυσά σταυροδρόμια των παιδιών μου τα εγκώμια
αντηχούν για τον μόνο, τον γιατρεμένο χρόνο.
Ας ανέβουν οι εντάσεις, προ παντός μη δειλιάσεις.
Γίνε του άγνωστου ο μίμος, ευθαρσώς κι επωνύμως.
Γιατί όλο αυτό μα όλο, θέλει αυτό το σόλο.
Στα σκαλιά του Τσιτσάνη, να ανεβεί να γιάνει.
Δυνατά να σ' ακούω, τ' όνομά σου ν' ακούω
τη ψυχή σου να βρίσκω στης γιατρειάς της το ρίσκο.
Ρίσκο η γιατρειά σου
παίρνει τ' όνομά σου
παίζει την ωδή σου
εν ονόματι σου.