I Muvrini - Κορσικανικό μουσικό πολυφωνικό σχήμα.
Τραγουδούν παραδοσιακά τραγούδια της Κορσικής.
Εδώ συναντούν τη μεγάλη ελληνίδα ερμηνεύτρια Χάρις Αλεξίου σ' ενα πολυαγαπημένο τραγούδι "Το μυστικό" κ το αποδίδουν στα Γαλλικά κ Κορσικανικά
.
Lyrics
Ess verde di bô nome ja nos espera'l tcheu
Num jardim florido, rebera ta corré
Vale de Paúl é prova de fertilidade
Quande nuvem fecunda ta derrá-me sê amor
Agua ta caí esperança ta brotá
Naquês tempo d'otrora quande mundo era mundo
Maça di ouro bô tchom tava dá
Tchuva zanga e quel era de bonança
Hoje transformá num historia sabe d'uvi
Ma nôs vontade e esperança é maior
Quel jardim na nôs sonho ca morrê
Força de perseverança ainda ta cultiva'l
Cabo Verde é verde na nôs coraçon
Nôs terra ta vertejá d´nôs mon cheio d'amor
Sempre nô espera pèss dia grande
Onde cada fidjo ta tem sê parte d'virdim
Nô crê vivê num terra d'amizade
Ta desenvolvê na meio d'felicidade
Num jardim prometido ta flori cheio di paz
Την πρώτη φορά που άκουσα το τραγούδι, στο μυαλό μου ήρθε το χωριό μου, η Αμφιλοχία μου, η Αμφιλοχία της καρδιάς μου, γιατί..... ούτε καλά είμαστε, ούτε μυαλό έχουμε και το φωνάζουμε τρελοί απο χαρά.
Σπίθες και φωτιές ξεπηδάνε από παντού
Είναι το πανηγύρι του τρελού χωριού
Ο Στάθης κι η Ελίζα βουτάνε από ψηλά
Κρύα τα νέρα, ζεστή όμως η καρδιά
Δεν έχουμε μυαλό
Δεν είμαστε καλά
Φωνάζει το χωριό
Τρελό από χαρά
Στυμμένο σταφυλάκι λευκό και συριανό
κανείς τους δεν αφήνει ποτήρι αδειανό
Αρχίζει στροβιλίζει ο κυκλικός χορός
γυρίζει όλη την πλάση ο οίνος ο λευκός
Δεν έχουμε μυαλό
Δεν είμαστε καλά
Φωνάζει το χωριό
Τρελό από χαρά
Στρίβουνε και πίνουν, πίνουν και μεθούν
αγκαλιά ιδρωμένοι με φάλτσα τραγουδούν
Αστράφτει, κοκκινίζει, ανοίγει ο ουρανός
ρίχνει και μια μπόρα, γλεντάει κι ο Θεός
Δεν έχουμε μυαλό
Δεν είμαστε καλά
Φωνάζει το χωριό
Τρελό από χαρά
Μούσκεμα η δασκάλα κι αγχωτική η γιατρός
σέρνονται οι δόλιες, πως τα φέρε ο καιρός
αυτές που τόσες μήνες δεν έβγαιναν ποτέ
κατάλαβαν πως είναι να γίνεσαι ντοπέ
Δεν έχουμε μυαλό
Δεν είμαστε καλά
Φωνάζει το χωριό
Τρελό από χαρά
Ανέβηκε κι ο ήλιος νωρίς δειλά δειλά
μη φοβηθούν και φύγουν γυναίκες και παιδιά
βγάζουνε τα ρούχα, βάζουν τα γυαλιά
γυμνάσαν καβουράκια στην ακρογιαλιά
Δεν έχουμε μυαλό
Δεν είμαστε καλά
Φωνάζει το χωριό
Τρελό από χαρά
(Apolo Novax)
Proyecto Gotan... desde el Koxmoz para el mundo...si, soy yo… y la voz de mi pensamiento...mis pensamientos... pensamientos del corazón.
Cómo es la clave, cuál el secreto? Para estar en paz por completo, dos pies en la tierra y un relato desde hace rato me tienen sujeto. El mundo es mi suelo, el cielo mi techo, Buenos Aires donde cosecho mis anhelos y mis pasiones, pero solo hay vacío y no estoy satisfecho.
Si hablo de amor... se que la extraño, de mis actos en vida soy dueño, pero me calla el dolor por el daño, es como un sueño dentro de otro sueño. Apuesto a pleno pero de callado, cada uno en la suya, yo ando rayado, sigo esperando sentado... que esta vez el destino no me deje plantado... que no me deje plantado... no nena.
Escuchame bien... no es chamuyo...es amor.
(Chili Parker)
Me la batió un gomía che, la culpa no fue mía, de amor yo no se nada, lo mío es la astronomía, vos sabias bien que yo era un mamarracho, vos lo sabias bien...soy un borracho. Así que ya no me reclames, no me esperes flaca ya no me llames, todos lo saben prefiero ser MC, hasta el farolito de la calle en que nací. Tengo una balada para un loco, que la compuse yo, para mi, porque estoy loco, y eso me provocó que en vos pensase, y así un poema nace. Los más hábiles dejamos pasar los abriles, inmóviles para no quedar como giles, así ya no me enamoro de nuevo... así ya no me enamoro de vos de nuevo.
(Apolo Novax)
Pensamientos del corazón … son mi confesión..."¿que?"... tampoco mi inspiración.
Pensamientos del corazón … son mi confesión..."que se yo, pero sé que no es chamuyo"... tampoco mi inspiración.
(Chili Parker)
... y es así, todos tropezamos con la misma piedra.
Ήμασταν ακίνητα και αμίλητα αγάλματα,
ήμασταν αγέλαστα, χάνει όποιος γελά.
Γέλασες και κέρδισα κι έτσι μες στα χείλη σου έζησα,
γέλαγες και κέρδιζα, σ’ έχασα μετά…
Κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα
αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ’ άλλαζα
θα γινόμουνα και πάλι παιδί, και πάλι παιδί.
Ήμασταν ακίνητοι απ’ το χρόνο ασυγκίνητοι,
ήμασταν αμίλητοι, χάσαμε κι οι δυο…
Κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα
αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ’ άλλαζα
θα γινόμουνα και πάλι παιδί, και πάλι παιδί, και πάλι παιδί.
Κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα
αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ’ άλλαζα
θα γινόμουνα και πάλι παιδί…
Κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα
αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ’ άλλαζα
θα γινόμουνα και πάλι παιδί, και πάλι παιδί, και πάλι παιδί.
